İŞÇİ SINIFININ –GELECEKTEKİ- GEREKSİZLİĞİ ÜZERİNE...
Çok iddialı bir cümle değil mi?
Emeğin kutsandığı bir çağın insanı olarak yakın zamana kadar, ben de öyle düşünürdüm. Ta ki, bir fabrika ziyaretine kadar: Münih’te bulunan, gelecekteki teknolojilerle donanmış, inanılmaz büyüklükteki BMW fabrikasını ziyaretime kadar.

Nereden mi, geldim yukarıdaki iddialı fikre; şunu söylemek herhalde yeterli olacaktır: Bu muhteşem teknoloji ürünü araçları üreten fabrikanın ¾ lük bölümünde çalışan insan yoktu.
Yalnızca robotlar çalışıyordu!
Ürkütücü gövdeleri, milimetrik ve saliselik çalışma tempolarıyla biraz korku biraz da hayranlıkla seyrettim teknolojideki bu ilerlemeyi. 

Çıktıktan sonra artık daha iyi anlıyordum, dünyada neden otoriter ve faşist yönetimlerin yükselişe geçtiğini.
Her şey, varlık nedeni elinden alınan, varoluş kaygısına düşmüş, ayağının altından dünyası kayan emek insanını zaptetmek içindi.

Yazıyı uzatmak mümkün. Otoriterlik ve faşizmin ötesinde insani çözüm üretecek bir takım çalışmalar yapılıyor mu? Bilmiyorum.
Bildiğim bir şey varsa o da şu: Bu bir çıkmaz, insanlık bu şekilde var olamaz. 10-15 yıl sonrasının  dünyasında oluşacak çalkantıları savrulmaları düşünmek bile bugünün dünyasını karartmaya yetecek ciddiyette.
Çözüm: Şu an için artık teknolojiden vaz geçmek de, geriye dönmek de mümkün görünmüyor. Temelsiz bazı çareler gündemde: 

Robot çalıştıran fabrikalardan “robot vergisi” alınıp işsiz insanlara dağıtmak gibi.
İnsana inancını kaybetmiş biri olarak bana uyar. Uyar da... bunun sonunda yani üretmeden yaşayan insanın, felsefi açıdan düşeceği durumu, ben, düşünmek dahi istemiyorum.
Hatice Ezgi Özçelik